همه ما این مسئله را تجربه کرده ایم. لحظاتی وجود داشته اند که هریک از ما اشک ریزان گفته ایم:

"از عشقی در عذابم که ارزشش را ندارد!"

ما درعذابیم چون احساس می کنیم بیشتر از آنچه ستانده ایم نثار کرده ایم.

در عذابیم چون ارزش عشق ما ناشناخته باقی می ماند و در عذابیم چون قادر نیستیم قوانین خود را تحمیل کنیم.

اما در نهایت هیچ دلیلی برای عذاب ما وجود ندارد چراکه در هر عشقی بذری نهفته است که ما را به تکامل می رساند.

هرچه عاشق تر باشیم به تجربه معنوی نزدیک تر می شویم.

کسانی که به راستی واقع بین هستند وکسانی که روحشان از عشق نورانی است توانسته اند برهمه قیود و تعصبات زمان خویش غالب آیند.

 آنها توانسته اند آواز بخوانند بخندند و با صدای بلند نیایش کنند. آنها شاد بودند چراکه عاشق قادر است دنیا را فتح کندو از باختن هراسی ندارد.

عشق راستین یعنی ایثار با تمام وجود!

پائولو کوئیلو